Έχει πλέον αποδειχθεί πλήρως ότι η ηγετική ελίτ του ΠΑΣΟΚ γνώριζε από τότε που ήταν στην αντιπολίτευση την πλήρη οικονομική κατάσταση της χώρας. Γνώριζε πολύ καλά λοιπόν ότι έπρεπε να ληφθούν το ταχύτερο επώδυνα οικονομικά μέτρα. Επομένως οι λύσεις που είχε να επιλέξει ήταν τρεις:
Α) Να μην αναλάβει την κυβέρνηση προκειμένου να μην φθαρεί και να αφήσει τη Νέα Δημοκρατία να...
πάρει τα σκληρά μέτρα. Αν π.χ έλεγε ότι θα στήριζε τελικά τον κ. Παπούλια για Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα αφαιρούσε από τη Νέα Δημοκρατία το λόγο να προκηρύξει εκλογές και επομένως θα την εξανάγκαζε να πάρει εκείνη τα σκληρά μέτρα ή να παραιτηθεί ως ανίκανη. Η Νέα Δημοκρατία είχε ήδη αρχίσει την κατιούσα, οπότε και με τη βοήθεια των συνδικαλιστικών του οργάνων, θα μπορούσε το ΠΑΣΟΚ να την διαλύσει. Απόδειξη αυτής της δυνατότητας επιλογής είναι η ίδια η ομολογία του κ. Παπανδρέου τον Ιανουάριο του 2009, προς τον τότε υπουργό των Οικονομικών της Γερμανίας Πιεερ Σταινμπουρκ, ότι δεν είναι βέβαιος πλέον αν θέλει να αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας.Όμως η λύση αυτή είχε τον εξής απλό κίνδυνο. Αν η Νέα Δημοκρατία έπαιρνε σκληρά μέτρα, χωρίς να πάει στο ΔΝΤ, τότε το ΠΑΣΟΚ ή θα την υποστήριζε καθιστάμενο συνυπεύθυνο ή θα την έριχνε οπότε θα έπρεπε να συνεχίσει το ίδιο μετά τα σκληρά μέτρα, πράγμα που δεν ήθελε, γιατί θα παρουσιαζόταν ως ανακόλουθο. Αν μάλιστα δεν προσπαθούσε να πάρει μόνο του τα σκληρά μέτρα, αλλά, ακόμα χειρότερα, προσέφευγε στο ΔΝΤ, τότε θα αποτελούσε μόνο μια μικρή παρένθεση οδηγούμενο όχι απλά στην ήττα του, αλλά στην πλήρη εξαφάνισή του.
Αυτή τη λύση την απέρριψε.




