Το ζεμάτισμα είναι όρος της μαγειρικής με γαλλικές καταβολές και περιγράφει τη διαδικασία της σύντομης εμβάπτισης των τροφίμων, κυρίως των λαχανικών και των φρούτων, σε καυτό νερό. (Αν τα τρόφιμα αυτά, αμέσως μετά, περιχυθούν με κρύο νερό, τότε διατηρούν τη φρεσκάδα τους, σε οπτικό και γευστικό επίπεδο). Με το ζεμάτισμα, τα πικρά οξέα που εμπεριέχουν οι τροφές απελευθερώνονται και απομακρύνονται μια για πάντα, ενώ τα βακτήρια βρίσκουν ακαριαίο θάνατο… Επιπλέον, διευκολύνεται συχνά η αποφλοίωση των τροφών, δεδομένου ότι το νερό υψηλής θερμοκρασίας χαλαρώνει το δέρμα τους.
Θα σκέφτεστε τώρα πως το καλπάζον Μάστερ Σεφ έκανε μετάσταση και στο Ποντίκι κι ότι το πολύ το φ(ι)λετάρειν το λούτσο, κάνει το παιδί Σκαρμούτσο… Όμως, η αναφορά μας στο ζεμάτισμα, εν προκειμένω, δεν είναι κυριολεκτική- κουζινική. Ο όρος ακούστηκε τις παραμονές των εκλογών ως προτροπή (να ζεματίσουμε το ΠΑΣΟΚ) και εν συνεχεία, ξανακούστηκε, από το βράδυ των αποτελεσμάτων και εντεύθεν, από στελέχη του κυβερνώντος κόμματος που χαριτολογούσαν λέγοντας: «Τελικά, δε μας ζεμάτισαν και τόσο…»
Και πράγματι ο Γιώργος Παπανδρέου -λιγάκι ηλιοκαμένος μονάχα μετά την πρόσφατη έκθεσή του στον ήλιο του Μαραθωνίου- προφανέστατα δεν επωφελήθηκε από τις ευεργεσίες του ζεματίσματος, ούτε σε γευστικό ούτε σε οπτικό επίπεδο.
